İçeriğe geç

Yayın detayı

  • Sirküler
  • 2007-084

GVK - GELİR VERGİSİ KANUNU

5615 sayılı Kanunla Gelir Vergisi Kanununda yapılan değişiklikler hakkında

18 Nisan 2007

SİRKÜLER NO: 2007/084  -  GVK

 

Konu: 5615 sayılı Kanunla Gelir Vergisi Kanununda yapılan değişiklikler hakkında

4 Nisan 2007 tarih ve 26483 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 5615 sayılı “Gelir Vergisi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ile  193 sayılı Gelir Vergisi Kanununda muhtelif değişiklik ve düzenlemeler yapılmış bulunmaktadır.

Gelir Vergisi Kanununda 5615 sayılı Kanunla yapılan değişiklik ve düzenlemeler aşağıda dikkatinize sunulmaktadır:

1. “Ücretlilerde Vergi İndirimi” uygulamasına son verilmiştir.

5615 sayılı Kanunun 31’inci maddesi ile Gelir Vergisi Kanunu’nun ücretlilerde vergi indirimi uygulamasını düzenleyen mükerrer 121’inci maddesi, 1 Ocak 2007 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere kaldırılmış ve böylece ücretlilerde vergi indirimi uygulamasına son verilmiştir.

Ücretlilerde vergi indirimi uygulamasının 1 Ocak 2007 tarihinden itibaren sona ermesi nedeniyle, ücret geliri elde edenlerce Türkiye’de gelir veya kurumlar vergisi mükellefiyeti bulunan gerçek veya tüzel kişilerden alınan belgelerin 2007 ve sonraki yıllarda, vergi iadesi amacıyla saklanmasına gerek bulunmamaktadır.

Ancak mükellef olmayanların, satın aldıkları mallar ve hizmetler için belge almamaları halinde, adlarına Vergi Usul Kanununun 353/3’üncü maddesi uyarınca 2007 yılı için 27,80 YTL özel usulsüzlük cezası kesileceğini hatırlatmak isteriz.

Diğer yandan 5615 sayılı Kanunun geçici 2 nci maddesinde ücretlilerin 2006 yılına ilişkin olarak 2007 yılında ödeyecekleri gelir vergisinden mahsup edilecek vergi indirimiyle ilgili işlemlerin, Gelir Vergisi Kanununun 5615 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılan mükerrer 121’inci maddesi hükümlerine göre sonuçlandırılacağı hükmü yer almaktadır.

Bu nedenle, ücretlilerin 2006 yılına ilişkin olarak 2007 yılında ödeyecekleri gelir vergisinden mahsup edilecek vergi indirimiyle ilgili işlemler, Gelir Vergisi Kanununun yürürlükten kaldırılan mükerrer 121’inci maddesi hükümlerine göre sonuçlandırılacaktır.

2. 1 Ocak 2008 tarihinden itibaren uygulanmak üzere “Asgarî Geçim İndirimi” uygulaması ihdas edilmiştir.

5615 sayılı Kanunun 2’nci maddesi ile Gelir Vergisi Kanunu’nun mülga 32’nci maddesi başlığıyla birlikte aşağıdaki şekilde yeniden düzenlenmiştir:

“Asgari geçim indirimi; ücretin elde edildiği takvim yılı başında geçerli olan ve sanayi kesiminde çalışan 16 yaşından büyük işçiler için uygulanan asgari ücretin yıllık brüt tutarının; mükellefin kendisi için % 50’si, çalışmayan ve herhangi bir geliri olmayan eşi için % 10’u, çocukların her biri için ayrı ayrı olmak üzere; ilk iki çocuk için % 7,5 diğer çocuklar için % 5’idir. Gelirin kısmi döneme ait olması halinde, ay kesirleri tam ay sayılmak suretiyle bu süreye isabet eden indirim tutarları esas alınır. Asgari geçim indirimi, bu fıkraya göre belirlenen tutar ile 103 üncü maddedeki gelir vergisi tarifesinin birinci gelir dilimine uygulanan oranın çarpılmasıyla bulunan tutarın, hesaplanan vergiden mahsup edilmesi suretiyle uygulanır. Mahsup edilecek kısmın fazla olması halinde iade yapılmaz.

“İndirimin uygulamasında "çocuk" tabiri, mükellefle birlikte oturan veya mükellef tarafından bakılan (nafaka verilenler, evlat edinilenler ile ana veya babasını kaybetmiş torunlardan mükellefle birlikte oturanlar dahil) 18 yaşını veya tahsilde olup 25 yaşını doldurmamış çocukları, "eş" tabiri ise, aralarında yasal evlilik bağı bulunan kişileri ifade eder.

“İndirim tutarının tespitinde mükellefin, gelirin elde edildiği tarihteki medeni hali ve aile durumu esas alınır. İndirim, yukarıdaki oranlara göre hesaplanan tutarları aşmamak kaydıyla, ücret geliri elde eden aile fertlerinden her biri için ayrı ayrı, çocuklar için eşlerden yalnızca birisinin gelirine uygulanır. Boşananlar için indirim tutarının hesabında, nafakasını sağladıkları çocuk sayısı dikkate alınır.

“Bakanlar Kurulu, indirim konusu yapılacak toplam tutarın asgari ücretin yıllık brüt tutarını aşmaması şartıyla ikinci fıkrada belirtilen asgari geçim indirimi oranlarını artırmaya veya kanuni oranına kadar indirmeye yetkilidir.

“Asgari geçim indiriminin uygulama dönemleri ve mahsup şekli ile diğer hususlara ilişkin usul ve esaslar Maliye Bakanlığınca belirlenir.”

Söz konusu asgarî geçim indirimi esası, 1.1.2008 tarihinden itibaren elde edilecek gelirlere uygulanmak üzere 4.4.2007 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

1.1.2007 tarihinden itibaren yürürlükten kaldırılan ücretlilerde vergi indirimi yerine getirilen asgarî geçim indirimi esası düzenlemesi, 1.1.2008 tarihinden itibaren elde edilecek gelirlere uygulanacaktır.

Düzenlemeye göre, ücretin elde edildiği takvim yılı başında geçerli olan ve sanayi kesiminde çalışan 16 yaşından büyük işçiler için uygulanan asgarî ücretin yıllık brüt tutarının; mükellefin kendisi için % 50’si, çalışmayan ve herhangi bir geliri olmayan eşi için % 10’u, çocukların her biri için ayrı ayrı olmak üzere; ilk iki çocuk için % 7,5 diğer çocuklar için % 5’i olarak belirlenen tutarın, 103’üncü maddedeki gelir vergisi tarifesinin birinci gelir dilimine uygulanan oranla çarpılmasıyla bulunan asgari geçim indirimi tutarı, hesaplanan vergiden mahsup edilebilecektir.

Maliye Bakanlığı’na, 5615 sayılı Kanunla verilen asgari geçim indiriminin uygulama dönemleri ve mahsup şekli ile diğer hususlara ilişkin usul ve esasları belirleme yetkisi henüz kullanılmamış olup konu ile ilgili düzenlemeler ayrıca bildirilecektir.

3. Mal ve hakların vergiye tabi olmadan satılabilmesi için asgari elde tutma süresi 4 yıldan 5 yıla çıkarılmıştır.

Gelir Vergisi Kanunu’nun mükerrer 80’inci maddesinin birinci fıkrasının (6) numaralı bendi ile, iktisap şekli ne olursa olsun (ivazsız olarak iktisap edilenler hariç) 70 inci maddenin birinci fıkrasının 1, 2, 4 ve 7 numaralı bentlerinde yazılı mal (gerçek usulde vergiye tabi çiftçilerin zirai istihsalde kullandıkları gayrimenkuller dahil) ve hakların (arazi, bina, maden suları, memba suları, madenler, taş ocakları, kum ve çakıl istihsal yerleri, tuğla ve kiremit harmanları, tuzlalar ve bunların mütemmim cüzileri ve teferruatı; voli mahalleri ve dalyanlar; gayrimenkul olarak tescil edilen haklar; gemi ve gemi payları ile bilumum motorlu tahmil ve tahliye vasıtaları (gerçek usulde vergiye tâbi çiftçilerin zirai istihsalde kullandıkları gayrimenkuller dahil) ve hakların), iktisap tarihinden başlayarak dört yıl içinde elden çıkarılmasından doğan kazançlar, diğer kazanç ve irat olarak tanımlanmış ve değer artışı kazancı olarak gelir vergisine tabi tutulmuştur.

5615 sayılı Kanunun 5’inci maddesi ile Gelir Vergisi Kanunu’nun mükerrer 80’inci maddesinin birinci fıkrasının (6) numaralı bendinde yer alan “dört yıl içinde” ibaresi 1.1.2007 tarihinden “beş yıl içinde” olarak değiştirilmiştir.

Bu düzenleme ile yukarıda sayılan mal ve hakların elden çıkarılmasında değer artışı kazancı olarak değerlendirilecek süre, iktisap tarihinden itibaren, 4 yıldan 5 yıla çıkarılmış ve bu mal ve hakların daha uzun süre elde tutulması amaçlanmıştır.

Ancak, 5615 sayılı Kanunun 11’inci maddesi ile Gelir Vergisi Kanununa geçici 71’inci madde eklenmiş ve 1.1.2007 tarihinden önce iktisap edilmiş olan söz konusu mal (gerçek usûlde vergilendirilen çiftçilerin ziraî istihsalde kullandıkları gayrimenkuller dahil) ve hakların elden çıkarılmasından doğan kazançların vergilendirilmesinde dört yıllık sürenin esas alınacağı hükme bağlanmıştır.

4. Vadeli İşlem ve Opsiyon Borsalarında yapılan işlemlere uygulanacak sıfır oranının geçerlilik süresi 31.12.2008 tarihine kadar uzatılmıştır.

Gelir Vergisi Kanunu’nun geçici 67’nci maddesinin 14 numaralı fıkrası gereği, Türkiye'de kurulu vadeli işlem ve opsiyon borsalarında 2006 yılında yapılan işlemlerden elde edilen kazançlar için geçici 67’nci maddenin (1) numaralı fıkrasında yer alan tevkifat oranı (tam mükellefler için % 15, dar mükellefler için % 0) sıfır olarak uygulanmakta idi.

5615 sayılı Kanunun 10’uncu maddesi ile söz konusu fıkrada yer alan “2006 yılında” ibaresi 1.1.2007 tarihinden itibaren “31.12.2008 tarihine kadar” olarak değiştirilmiştir.

Böylece, Türkiye'de kurulu vadeli işlem ve opsiyon borsalarında yapılan işlemlerden elde edilen kazançların 1.1.2007 tarihinden 31.12.2008 tarihine kadar vergilenmemesi sağlanmıştır.

5. Gelir Vergisi Kanununun 9 uncu maddesinde yer alan “Esnaf Muaflığı”nın sınırları ve kapsamı genişletilmiştir.

5615 sayılı Kanunla Gelir Vergisi Kanununun 9 uncu maddesinin birinci fıkrasının (6) numaralı bendi ile mülga ikinci fıkrasından sonra gelen üçüncü fıkrası aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir:

"6. Evlerde kullanılan dikiş, nakış, mutfak robotu, ütü ve benzeri makine ve aletler hariç olmak üzere, muharrik kuvvet kullanmamak ve dışarıdan işçi almamak şartıyla; oturdukları evlerde imal ettikleri havlu, örtü, çarşaf, çorap, halı, kilim, dokuma mamûlleri, kırpıntı deriden üretilen mamûller, örgü, dantel, her nevi nakış işleri ve turistik eşya, hasır, sepet, süpürge, paspas, fırça, yapma çiçek, pul, payet, boncuk işleme, tığ örgü işleri, ip ve urganları, tarhana, erişte, mantı gibi ürünleri işyeri açmaksızın satanlar. Bu ürünlerin, pazar takibi suretiyle satılması ile ticarî, ziraî veya meslekî faaliyetleri dolayısıyla gelir ve kurumlar vergisi mükellefi olanların düzenledikleri hariç olmak üzere; düzenlenen kermes, festival, panayır ile kamu kurum ve kuruluşlarınca geçici olarak belirlenen yerlerde satılması muaflıktan faydalanmaya engel değildir."

"Ticarî, ziraî veya meslekî kazancı dolayısı ile gerçek usûlde Gelir Vergisine tâbi olanlar ile yukarıda sayılan işleri Gelir ve Kurumlar Vergisi mükelleflerine bağlılık arz edecek şekilde yapanlar esnaf muaflığından faydalanamazlar."

Söz konusu düzenleme 4.4.2007 tarihinden itibaren yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

5.1. Vergiden  muaf esnaf, oturduğu evde dikiş, nakış, mutfak robotu, ütü ve benzeri makine ve aletleri kullanabilecektir.

Yapılan düzenleme ile evlerde kullanılan dikiş, nakış, mutfak robotu, ütü ve benzeri makine ve aletler, “muharrik kuvvet” kapsamından çıkartılmış ve böylece bu makine ve aletlerin kullanılmasının muafiyetten yararlanmaya engel olmaması sağlanmıştır.

Ancak, evlerde sanayi tipi veya seri üretim yapabilen makine ve aletleri kullanmak suretiyle kazanç elde edenler esnaf muaflığı kapsamında değerlendirilmeyecektir.

5.2. Esnaf muaflığı kapsamında evlerde üretilebilecek malların sayısı artırılmıştır.

5615 sayılı Kanunla mevcut bentte yer alan ürün çeşitlerine “kırpıntı deriden üretilen mamuller”, “her nevi pul, payet, boncuk işleme, tığ örgü işleri” ve “tarhana, erişte, mantı gibi ürünler” eklenmiştir.

Böylece esnaf muaflığı kapsamında evlerde üretilebilecek malların sayısı artırılmış olup bu ürünlere benzerlik gösteren diğer ürünleri aynı şartlarla üretip satanlar da esnaf muaflığı kapsamında değerlendirilecektir.

 5.3. Vergiden muaf esnaf, evinde ürettiği ürünleri kermes, festival, panayır ile kamu kurum ve kuruluşlarınca geçici olarak belirlenen yerlerde satabileceklerdir.

5615 sayılı Kanunla, vergiden muaf esnaf tarafından üretilen söz konusu ürünlerin, pazar takibi suretiyle satılması ile ticarî, ziraî veya meslekî faaliyetleri dolayısıyla gelir ve kurumlar vergisi mükellefi olanların düzenledikleri hariç olmak üzere; düzenlenen kermes, festival, panayır ile kamu kurum ve kuruluşlarınca geçici olarak belirlenen yerlerde satılmasının muaflıktan faydalanmaya engel olmayacağı hüküm altına alınmış ve emeğe dayalı ürünlerin esnaf muaflığından yararlananlarca pazarlanmasında kolaylık sağlanmıştır.

Bu durumda muafiyet kapsamında bulunanların, evlerinde Kanunun öngördüğü makine ve aletler dışında başka makine ve alet kullanmadan kendi el emekleriyle imal ettikleri ürünleri;

- işyeri açarak,

- pazar takibi suretiyle,

- ticarî, ziraî veya meslekî faaliyetleri dolayısıyla gelir ve kurumlar vergisi mükellefi olanların düzenledikleri kermes, festival ve panayırlarda,

- kamu kurum ve kuruluşlarınca devamlılık arz edecek şekilde belirlenen yerlerde,

satmaları halinde esnaf muaflığından yararlanmaları söz konusu olamayacaktır.

5.4. Esnaf Muaflığı uygulamasında devamlılık unsurunun kaldırılması

Gelir Vergisi Kanununun 9’uncu maddesinin üçüncü fıkrasına göre, esnaf muaflığı kapsamında sayılan işlerin gelir ve kurumlar vergisi mükelleflerine devamlılık ve bağlılık arz edecek şekilde yapılması halinde muafiyet kaybedilmektedir.

5615 sayılı Kanunla, söz konusu maddedeki "devamlılık" ibaresi metinden çıkarılmıştır.

Buna göre, esnaf muaflığı kapsamında sayılan işlerin gelir ve kurumlar vergisi mükelleflerine bağlılık arz etmeyecek şekilde devamlı olarak yapılması muafiyetten yararlanmaya engel teşkil etmeyecektir.

5.5. Vergi Tevkifatı

Gelir Vergisi Kanununun 9’uncu maddesinin son fıkrasında, "Bu muaflığın, 94’üncü madde uyarınca tevkif suretiyle kesilen vergiye şümulü yoktur." hükmü yer almaktadır.

Kanunun 94’üncü maddesine göre kamu idare ve müesseseleri, iktisadî kamu müesseseleri, sair kurumlar, ticaret şirketleri, iş ortaklıkları, dernekler, vakıflar, dernek ve vakıfların iktisadî işletmeleri, kooperatifler, yatırım fonu yönetenler, gerçek gelirlerini beyan etmeye mecbur olan ticaret ve serbest meslek erbabı, ziraî kazançlarını bilanço veya zıraî işletme hesabı esasına göre tespit eden çiftçilerin esnaf muaflığından yararlananlara mal ve hizmet alımları karşılığında (avans olarak ödenenler dahil) nakden veya hesaben yaptıkları ödemelerden 2003/6577 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı gereği;

a) Havlu, çarşaf, çorap, halı, kilim, dokuma mamulleri, örgü, dantel, her nevi nakış işleri ve her nevi turistik eşya, hasır, sepet, süpürge, paspas, fırça, yapma çiçek ve benzeri emtia bedelleri veya bu emtianın imalinde ödenen hizmet bedelleri üzerinden % 2,

     b) Hurda mal alımları için % 2,

     c) Diğer mal alımları için % 5,

     d) Diğer hizmet alımları ((a), (b) ve (c) alt bentleri hariç olmak üzere mal ve hizmet bedelinin ayrılamaması hali de bu kapsamdadır) için % 10,

oranında vergi tevkifatı yapmak zorundadırlar.

Bu nedenle söz konusu 94’üncü madde gereği, vergi tevkifatı yapmak zorunda olanların vergiden muaf esnafa yapılacak bu ödemeler nedeniyle gider pusulası düzenlemeleri ve maddenin (13) numaralı bendinin (a) alt bendi uyarınca gelir vergisi tevkifatı yapmaları zorunludur.

6. Gelir Vergisi Kanununa “İlişkili Kişi” kavramı eklenmiştir.

5615 sayılı Kanunun 3’üncü maddesi ile Gelir Vergisi Kanununun “Gider Kabul Edilmeyen Ödemeler” başlıklı 41’inci maddesine aşağıda yer alan fıkra, 1.1.2007 tarihinden itibaren 5’inci fıkra olarak eklenmiştir:

“5. Bu fıkranın 1 ila 4 numaralı bentlerinde yazılı olan işlemler hariç olmak üzere, teşebbüs sahibinin, ilişkili kişilerle emsallere uygunluk ilkesine aykırı olarak tespit edilen bedel veya fiyatlar üzerinden mal veya hizmet alım ya da satımında bulunması halinde, emsallere uygun bedel veya fiyatlar ile teşebbüs sahibince uygulanmış bedel veya fiyat arasındaki işletme aleyhine oluşan farklar işletmeden çekilmiş sayılır.

Teşebbüs sahibinin eşi, üstsoy ve altsoyu, üçüncü derece dahil yansoy ve kayın hısımları ile doğrudan veya dolaylı ortağı bulunduğu şirketler, bu şirketlerin ortakları, bu şirketlerin idaresi, denetimi veya sermayesi bakımından kontrolü altında bulunan diğer şirketler ilişkili kişi sayılır.

Bu bent uygulamasında, imalat ve inşaat, kiralama ve kiraya verme, ödünç para alınması veya verilmesi, ücret, ikramiye ve benzeri ödemeleri gerektiren işlemler, her hal ve şartta mal veya hizmet alım ya da satımı olarak değerlendirilir.

İşletmeden çekilmiş sayılan farklar, ilişkili kişi tarafından beyan edilmiş gelir veya kurumlar vergisi matrahının hesabında dikkate alınmış ise ilişkili kişinin vergilendirme işlemleri buna göre düzeltilir. İlişkili kişiler ve bu kişilerle yapılan işlemler hakkında bu maddede yer almayan hususlar bakımından, 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 13 üncü maddesi hükmü uygulanır.”

Böylece 5520 sayılı yeni Kurumlar Vergisi Kanununda tanımlanan “ilişkili kişi” kavramına 1.1.2007 tarihinden itibaren Gelir Vergisi Kanununda da yer verilmiştir.

Bu durumda teşebbüs sahibinin, eşi, üstsoy ve altsoyu, üçüncü derece dahil yansoy ve kayın hısımları ile doğrudan veya dolaylı ortağı bulunduğu şirketler, bu şirketlerin ortakları, bu şirketlerin idaresi, denetimi veya sermayesi bakımından kontrolü altında bulunan diğer şirketlerle emsallere uygunluk ilkesine aykırı olarak tespit edilen bedel veya fiyatlar üzerinden mal veya hizmet alım ya da satımında bulunulması halinde, emsallere uygun bedel veya fiyatlar ile teşebbüs sahibince uygulanmış bedel veya fiyat arasındaki işletme aleyhine oluşan farklar işletmeden çekilmiş sayılacak ve kanunen kabul edilmeyen gider olarak değerlendirilecektir. (Ayrıntılı bilgi için bakınız 2006/099 sayılı sirkülerimiz.)

7. Gelir Vergisi Kanununa “Kontrol edilen yabancı kurum kazancı” eklenmiştir.

5615 sayılı Kanunun 4’üncü maddesi ile aşağıda yer alan fıkra 4.4.2007 tarihinden itibaren Gelir Vergisi Kanununun “Menkul Sermaye İradı” başlıklı 75’inci maddesinin 2’nci fıkrasına eklenmiştir.

“5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 7 nci maddesindeki şartların birlikte gerçekleşmesi halinde; Türkiye’de yerleşik gerçek kişilerin doğrudan veya dolaylı olarak ayrı ayrı ya da birlikte sermayesinin, kar payının veya oy kullanma hakkının en az % 50’sine sahip olmak suretiyle kontrol ettikleri yurt dışı iştiraklerinin kazançları dağıtılsın veya dağıtılmasın, iştirakin hesap döneminin kapandığı ayı içeren yıl itibarıyla dağıtılan kar payı sayılır. Türkiye’de vergilendirilmiş kazancın iştirak tarafından sonradan dağıtılması durumunda, elde edilen kar paylarının vergilendirilmiş kısmı bu tutardan indirilir.”

Böylece 5520 sayılı yeni Kurumlar Vergisi Kanununda tanımlanan “kontrol edilen yabancı kurum kazancı” kavramına, Gelir Vergisi Kanununda da yer verilmiş ve Türkiye’de yerleşik gerçek kişilerin doğrudan veya dolaylı olarak ayrı ayrı ya da birlikte sermayesinin, kâr payının veya oy kullanma hakkının en az % 50’sine sahip olmak suretiyle kontrol ettikleri yurt dışı iştiraklerinin kazançlarının dağıtılsın veya dağıtılmasın, iştirakin hesap döneminin kapandığı ayı içeren yıl itibarıyla dağıtılan kâr payı sayılacağı hükme bağlanmıştır. (Ayrıntılı bilgi için bakınız 2006/106 sayılı sirkülerimiz.)

Öte yandan 5615 sayılı Kanunun 8’inci maddesi ile Gelir Vergisi Kanununun “Vergi Tevkifatının Mahsubu” başlıklı 121’inci maddesine; “Kontrol edilen yabancı kurumlara yapılan ödemeler üzerinden 94 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kesilen vergiler, Türkiye’de yıllık beyannameyle bildirilen kontrol edilen yabancı kurum karı üzerinden hesaplanacak gelir vergisinden mahsup edilebilir. Mahsup edilecek vergi, kontrol edilen yabancı kurumun bu ödemelerden kaynaklanan kazancına isabet eden gelir vergisinden fazla olamaz.” ve 5615 sayılı Kanunun 9’uncu maddesi ile Gelir Vergisi Kanununun “Yabancı memleketlerde ödenen vergilerin mahsubu” başlıklı 123’üncü maddesine; “Kontrol edilen yabancı kurumlara ilişkin hükümlerin uygulandığı durumlarda, yurt dışı iştirakin toplam vergi yükünün hesabında esas alınan vergiler, ödenmiş olmaları şartıyla, Türkiye’de vergilendirilecek kontrol edilen yabancı kurum karları üzerinden hesaplanan gelir vergisinden mahsup edilebilir.” hükmü eklenmiştir.

Böylece kâr payı sayılan kısım ile ilgili yurtdışında ödenen vergilerin de belirli şartlar dahilinde mahsubuna imkan sağlanmıştır.

 8. Bakanlar Kurulunca ilan edilecek ülkelerde yerleşik veya faaliyette bulunanlara nakden veya hesaben yapılan veya tahakkuk ettirilen her türlü ödemeler üzerinden, bu ödemelerin verginin konusuna girip girmediğine veya ödeme yapılanın mükellef olup olmadığına bakılmaksızın % 30 oranında vergi kesintisi yapılacaktır.

5615 sayılı Kanunun 6’ncı maddesi ile aşağıda yer alan fıkra 1.1.2007 tarihinden itibaren Gelir Vergisi Kanununun “Vergi Tevkifatı” başlıklı 94’üncü maddesine eklenmiştir.

“Vergilendirme rejiminin, Türk vergi sisteminin sahip olduğu vergilendirme kapasitesi ile en az aynı düzeyde bir vergilendirme imkanı sağlayıp sağlamadığı ve bilgi değişiminde bulunup bulunmadığı hususu da göz önünde bulundurulmak suretiyle, Bakanlar Kurulunca ilan edilecek ülkelerde yerleşik veya faaliyette bulunanlara (Türkiye’de yerleşik olanların bu ülkelerde bulunan işyerleri dahil) nakden veya hesaben yapılan veya tahakkuk ettirilen her türlü ödemeler üzerinden, bu ödemelerin verginin konusuna girip girmediğine veya ödeme yapılanın mükellef olup olmadığına bakılmaksızın % 30 oranında vergi kesintisi yapılır. Emsaline uygun fiyatlarla satın alınan mal ve iştirak hisseleri için yapılan ödemeler, emsaline uygun fiyatlarla, deniz ve hava ulaştırma araçlarının kiralanması için yapılan ödemeler ile yapılan işin tamamlanabilmesi bakımından zorunluluk arz eden geçiş ücreti, liman ücreti gibi ödemeler üzerinden yapılacak kesinti oranını; her bir ödeme türü, faaliyet konusu ya da sektör itibarıyla ayrı ayrı belirlemeye, sıfıra kadar indirmeye veya kanuni seviyesine kadar getirmeye Bakanlar Kurulu yetkilidir. Yurt dışındaki finans kuruluşlarından temin edilen borçlanmalara ilişkin anapara, faiz ve kar payı ödemeleri ile sigorta ve reasürans ödemeleri üzerinden bu fıkra uyarınca vergi kesintisi yapılmaz.”

Türk vergilendirme rejiminin sahip olduğu vergilendirme kapasitesinden daha az düzeyde bir vergilendirme imkanına sahip olan ülkeler ile bilgi değişiminde bulunmayan ülkeler Bakanlar Kurulunca belirlenecek olup, bu ülkelere yapılan her türlü ödemelerden % 30 oranında vergi kesintisi yapılacaktır.

9. Muhtasar beyanname üzerinde değişiklik yapma konusunda Maliye Bakanlığına yetki verilmiştir.

Gelir Vergisi Kanununun Muhtasar Beyannamenin muhteviyatına yer verilen 99’uncu maddesinde 4.4.1007 tarihinden itibaren değiştirilmiş ve muhtasar beyannamenin şekil, içerik ve eklerini belirlemeye ve tevkifat konuları itibarıyla ayrı ayrı beyanname verme mecburiyeti getirmeye Maliye Bakanlığı yetkili kılınmıştır.

Yer verilen konularda ek bilgi istenildiğinde lütfen bizimle temasa geçiniz.

Saygılarımızla,

SİGMA

YEMİNLİ MALİ MÜŞAVİRLİK A.Ş.

ST

Ekli belgeyi açYayına ait dosyayı görüntüleyin veya indirin.

Bu sayfadaki bilgiler genel bilgilendirme amacı taşır. Uygulamalarınızı değerlendirirken güncel mevzuatı ve kendi koşullarınızı dikkate alınız. Yasal Uyarı →